மாதிரம் எவையும் நோக்கான்,
    வளநகர் நோக்கான், வந்த
காதலர் தம்மை நோக்கான்,
    கடல் பெருஞ் சேனை நோக்கான்,
தாது அவிழ் கூந்தல் மாதர்
    தனித்தனி நோக்க, தான் அப்
பூதலம் என்னும் நங்கை
    தன்னையே நோக்கிப் புக்கான்.

மாதிரம் எவையும் நோக்கான் -  தோற்று  நாணி நகர் திரும்பும் இராவணன் தான் வென்ற திசைகளை  நோக்கானாய்; வளநகர் நோக்கான் - களிக்கின்றார் அலால்  கவல்கின்றார் ஒருவருமில்லாத வளநகரை நோக்கானாய்; வந்த      காதலர் தம்மை நோக்கான்- வெற்றி பெற்று வந்தபோது  வரவேற்றது போல்     இப்போதும்    வரவேற்க    வந்த   மக்களையும், மனைவியரையும்  நோக்கானாய்;    கடல்    பெருஞ்சேனை
நோக்கான்- புக்க போர் எல்லாம்  வெல்ல    உதவிய கடல் போல் பரந்த  பெருஞ்சேனையை நோக்கானாய்; தாது அவிழ் கூந்தல்    மாதர்  -  விரிந்த  மலரணிந்த  கூந்தலையுடைய மண்டோதரி முதலிய   மனைவியர்; தனித்தனி    நோக்க - இராவணனின் நிலை கண்டு   தனித்தனியாகப் பார்க்க; தான் - இராவணன்; அப்பூதலம்    என்னும் நங்கை தன்னையே - பூமி தேவி என்ற பெண்ணையே;    நோக்கிப்  புக்கான்  - பார்த்த வண்ணம் நகரிலுள்ள    அரண்மனை      முற்றத்தில் புகுந்தான்.

    “நன்றி ஈது “ என்று கொண்ட
    நயத்தினை நயந்து, வேறு
வென்றியே ஆக, மற்றுத்
    தோற்று உயிர் விடுதல் ஆக,
ஒன்றிலே நிற்றல் போலாம்,
    உத்தமற்கு உரியது? ஒல்கிப்
பின்றுமேல், அவனுக்கு அன்றோ,
    பழியொடு நரகம் பின்னை?

“வென்றவர் தோற்பர்; தோற்றோர்
    வெல்குவர்; எவர்க்கும் மேலாய்
நின்றவர் தாழ்வர்; தாழ்ந்தோர்
    உயர்குவர்; நெறியும் அஃதே ‘‘
என்றனர் அறிஞர் அன்றே!
    ஆற்றலுக்கு எல்லை உண்டோ?